Dzień 29 kwietnia decyzją Konferencji Episkopatu Polski obchodzony jest jako Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego II Wojny Światowej. Tego dnia przypada rocznica wyzwolenia hitlerowskiego obozu zagłady w Dachau. W powszechnym przekonaniu kapłanów więzionych w Dachau wydarzenie to nosi znamiona cudownej Bożej interwencji za przyczyna św. Józefa, którego opiece polecali się kapłani podczas 9 – dniowej nowenny zakończonej „Aktem oddania się w opiekę św. Józefowi” dnia 22 kwietnia 1945 roku.

Kapłani w Dachau złożyli uroczyste ślubowanie, że w rocznicę wyzwolenia odbędą zbiorową pielgrzymkę do cudami wsławionego obrazu św. Józefa w Kaliszu, oraz będą szerzyć kult Opiekuna św. Rodziny. Na zakończenie tej nowenny niespodziewanie wkroczyła na teren obozu Armia Amerykańska, przynosząc wyzwolenie obozu.

O. Urbański w referacie wygłoszonym w Kaliszu, dnia 28 kwietnia 1970 roku, powiedział: „W liczbie ocalałych znajdowało się ponad ośmiuset duchownych polskich. Oswobodzenie obozu nastąpiło po odprawieniu przez kapłanów 9 – dniowej nowenny i oddaniu się pod opiekę św. Józefa. Amerykańscy żołnierze wyzwolili i ocalili więźniów obozu na kilka godzin przed planowanym przez władze hitlerowskie zgładzeniem więźniów i spaleniem zamieszkałego przez nich terenu. Można zaryzykować twierdzenie, że fakt ten nosił cechy niezwykłej interwencji Opatrzności Bożej. Świadkowie i uczestnicy tego wydarzenia byli i są najgłębiej przekonani o niezwykłości tego faktu i swoje ocalenie przypisują wstawiennictwu św. Józefa”.

W dalszej części swego referatu o. Urbański mówił: „My, księża polscy byliśmy i jesteśmy przekonani, że ocalenie uprosił nam św. Józef, do którego ustawicznie zwracaliśmy się z prośbą o ratunek. Wierzyliśmy zawsze, że tak, jak niegdyś uratował Syna Bożego przed siepaczami Heroda, tak i nas, którzy jesteśmy członkami Mistycznego Ciała Chrystusa, uratuje przed oprawcami hitlerowskimi. Bóg nie zawiódł naszej ufności. W przedziwnej mądrości swojej tak pokierował wypadkami i czynami ludzkimi, że ich rezultatem stało się zwycięstwo prawdy i ocalenie skazanych na zagładę”. 

W maju 1970 roku o. Albert uczestniczył w pielgrzymce byłych więźniów obozu w Dachau do Rzymu. W kazaniu wygłoszonym 24 maja 1970 roku w kaplicy Seminarium Regionalnego w Bolonii, powiedział: „Pamiętamy, najmilsi, że w dniu wyzwolenia w Dachau dokonywano aktów brutalnej, okrutnej zemsty. Nikt jednak z kapłanów w tych aktach nie uczestniczył – przeciwnie wszyscy pragnęliśmy im zapobiec w miarę naszych sił i możliwości. Świadczy to o tym, że już tam, w obozie dzięki łasce Bożej przejęci byliśmy usposobieniem, jakim kierowali się nasi biskupi i kardynałowie na Soborze Watykańskim II, a którego owocem jest głośny list głoszący: ”przebaczamy”, i , co więcej, ”prosimy o przebaczenie”. To czego wówczas nie mogło pojąć i nie chciało przyjąć wielu Polaków, Episkopat podjął odważnie i sugerował spokojnie narodowi jako konieczność praktykowania chrześcijańskiej miłości. Dziękujemy Bogu za wielką łaskę, że już tam, w obozie, poprzez cierpienia nauczył nas przebaczać i prowadził nas po trudnej, krzyżowej ale Chrystusowej drodze miłości nieprzyjaciół”.

W tych słowach o. Urbańskiego ukazuje się całe piękno jego kapłańskiej duszy – pasterza według Bożego Serca.

W życiu i pracy duszpasterskiej o. Alberta znajdujemy liczne świadectwa jego miłości do Kościoła i Ojczyzny, pasterskiej troski i gorliwości o zbawienie każdego człowieka, o uszanowanie godności, świętości i nienaruszalności ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci, o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii.

W jego duchowych notatkach znajdujemy poruszające świadectwo. Dnia 21 lutego 1950 roku, w wigilię Popielca, w czasie gdy komunizm całą swoją siłą uderzył na Kościół, o. Albert napisał: „Boże w Trójcy Przenajświętszej Jedyny, ofiaruję Ci przez Matkę Jezusową swoje życie w intencji, o ile taka jest wola Twoja, zachowania Kościoła Świętego w Polsce. W tym celu proszę Cię o wszelkie cierpienia wewnętrzne i zewnętrzne wraz z łaską wytrwania przy Tobie, aż do śmierci i przez wieczność całą. Ufam, że przez przyczynę Matki Bożej dasz mi moc potrzebną do spełnienia tego, co Ci teraz nieodwołalnie ofiaruję. Wszystko w połączeniu i dzięki zasługom Pana Jezusa na krzyżu. Amen”.

W tych słowach aktu ofiarowania o. Alberta odnaleźć można tę samą gorliwość i miłość jego kapłańskiego serca, która ma swoje źródło w Sercu Jezusa Dobrego Pasterza, i która poprowadziła go w Dachau do chorych zakażonych tyfusem, samotnie konających na odizolowanych blokach.

Zakończył swoją ziemską pielgrzymkę w opinii świętości dnia 1 marca 1985 r. w klasztorze karmelitów w Krakowie.

Drodzy Parafianie i Pielgrzymi Oborskiego Sanktuarium!

Papież Franciszek często mówił o świętych z sąsiedztwa, których imiona nie zostały jeszcze wpisane do katalogu świętych, ale którzy żyjąc wśród nas, ukazali piękno życia Ewangelią i pozostawili nam pociągające świadectwo prawdziwej chrześcijańskiej miłości Boga i ludzi.

Z pewnością do ich grona należał o. Albert Zenon Urbański O.Carm., urodzony w niedalekim Frankowie k. Zbójna. W okresie dzieciństwa i młodości wiele razy podążał polnymi drogami do stóp Matki Bożej Bolesnej tronującej w ciszy Oborskiego Karmelu, ukrytego w sercu tej malowniczej krainy zwanej Szwajcarią Dobrzyńską. Tutaj, pod czułym spojrzeniem Mater Dolorosa, zrodziło się i dojrzewało jego powołanie do kapłaństwa i życia zakonnego w Karmelu. Z pewnością jako mały chłopiec wiele słyszał od swoich bliskich, a może nawet osobiście zetknął się ze zmarłym w opinii świętości o. Wincentym Kruszewskim (1843 – 1922) z Obór.

O. Albert wpatrzony był nieustannie w przykład Boskiego Mistrza, Pasterza i Stróża dusz naszych.

W tym miejscu pragnę zaświadczyć, że spotkanie z o. Albertem w Krakowie, mimo, że dotyczyło ostatniego okresu jego życia, gdy schorowany poruszał się już tylko na wózku, a potem leżał w łóżku, pozostało we mnie bardzo silne i żywe. Jego świadectwo życia zakonnego i kapłańskiego było dla mnie ogromnym światłem i wsparciem na drodze życia zakonnego w Karmelu i decyzji o kapłaństwie. Myślę, że właśnie jemu zawdzięczam moją ostateczną odpowiedź na Jezusowe wezwanie: „Pójdź za Mną!”. Pomogło mi w tym osobiste spotkanie z O. Albertem w jego ubogiej celi zakonnej i posługa podczas Mszy św. którą sprawował na wózku. Pamiętam jak poruszyła wtedy moje młode serce lektura jego wspomnień dotyczących pobytu w hitlerowskim obozie zagłady w Dachau. Po jego śmierci (1 marca 1985 r.) zamieszkałem w jego celi zakonnej. Pracując wtedy w archiwum klasztornym miałem bezpośredni dostęp do jego bogatej spuścizny naukowej, listów i dokumentów dotyczących jego życia i posługi duszpasterskiej. Studiując na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie zdecydowałem wtedy o pisaniu pracy magisterskiej z zakresu teologii dogmatycznej poświęconej mariologii i józefologii o. Alberta. Zająłem się nim, a On z wysokości Nieba zajął się mną i moją drogą do kapłaństwa. Doświadczałem mocno jego opieki i pomocy. Dzisiaj jako kapłan jestem u Matki Bolesnej w Oborach do której o. Albert przychodził jako dziecko.

Dzisiaj, u stóp zmartwychwstałego Chrystusa obecnego w sakramencie Miłości, dziękujemy za świadectwo życia o. Alberta, i prosimy: „Mane nobiscum, Domine” – Zostań z nami, Panie.

Poślij nowych i świętych kapłanów do Twego Kościoła, odważnych heroldów Ewangelii, gorliwych szafarzy sakramentów i pasterzy według Twojego Serca, służących i strzegących z miłością Twojej owczarni, gotowych oddać życie za owce. Amen.

o. Piotr Męczyński OCarm.

Obory – 29 kwietnia A. D. 2026