Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry!
Św. Bernard w jednym ze swoich kazań
poświęconych Matce Bożej napisał:
„Sławimy Twoje dziewictwo, podziwiamy pokorę,
lecz nam, nędznym, słodsze jest miłosierdzie; częściej je wspominamy, częściej go
wzywamy, bardziej jest nam ono drogie. Ono bowiem przyczyniło się do odnowy
świata i wszystkim wyjednało zbawienie”.
Matka Boża Miłosierdzia jest przede wszystkim
Tą, która dała światu Syna Bożego, Wcielone Miłosierdzie, i daje Je
nieustannie, prowadząc do Niego wszystkich wierzących.
Miłosierna miłość Boga w dziejach Kościoła i
świata nie przestaje objawiać się w Niej i poprzez Nią. Jest to objawienie
szczególnie owocne – napisze św. Jan Paweł II – albowiem opiera się w
Bogarodzicy o szczególną podatność macierzyńskiego serca, o szczególną
wrażliwość, o szczególną zdolność docierania do wszystkich, którzy tę właśnie
miłosierną miłość najłatwiej przyjmują ze strony Matki (DM, 9).
Drodzy bracia i siostry, zgromadzeni u stóp
Matki Bożej Bolesnej w Oborskim Sanktuarium!
Bł. Stefan Wyszyński, koronator Oborskiej
Piety, mówi nam dzisiaj:
„Oto mamy przed sobą nie tylko
"Wszechmoc Błagającą", ale i Matkę Miłosierdzia, Matkę litości,
przepełnioną współczuciem, wrażliwą na ludzi, na ich nieudolność, małość,
słabość i niedole”.
Dlatego dzisiaj za świętym Bernardem prosimy:
„Ukaż światu łaskę zmiłowania, jaką znalazłaś u Boga: Twoimi świętymi prośbami
wyjednaj przebaczenie winnym, uzdrowienie chorym, umocnienie słabym, pociechę
strapionym, a ginącym pomoc i ocalenie”.
Jak uczy św. Jan Paweł II „Maryja (…) uznając
się za służebnicę Pana, oddaje się zarazem na służbę Jego miłości do ludzi. (…)
Znamienne jest, że przyjąwszy wielkodusznie zwiastowanie anielskie, udaje się
pospiesznie do Elżbiety, aby jej pomóc. (…)”.
Drodzy Moi! Od
Maryi spieszącej z pomocą do krewnej Elżbiety w Ain Karem uczymy się czynnej
miłości bliźniego. Ona, swoim przykładem i wstawiennictwem, pragnie wspomagać nas w tej
posłudze miłosierdzia wobec duszy i ciała naszych sióstr i braci.
„Wobec konkretnej i pilnej potrzeby, należy działać pośpiesznie [jak
Maryja]. – mówi Papież. Jak wiele osób na świecie czeka na odwiedziny kogoś,
kto się nimi zajmie! Ileż osób starszych, chorych, (…) potrzebuje naszego
współczującego spojrzenia, naszych odwiedzin, jako brata lub siostry,
pokonujących barierę obojętności!”.
X Światowy Dzień Ubogich, który wraz z całym Kościołem obchodzimy w
dzisiejszą niedzielę, staje się dla nas zachętą, aby „szerzej otworzyć nasze
oczy i serca na potrzeby ubogich, samotnych, chorych, bezdomnych
i nieszczęśliwych” (pap. Franciszek).
Nawet śmierć nie powinna stanowić bariery dla naszej wyobraźni
miłosierdzia i pomocy niesionej tym, którzy zakończyli już swoją ziemską
pielgrzymkę i proszą nas o jałmużnę ducha.
W pismach świętych i mistyków często pojawia się obraz dusz czyśćcowych
jako „żebraków” stojących u bram nieba, wyczekujących najmniejszego duchowego
wsparcia od żyjących.
Cały miesiąc listopad – to miesiąc
szczególnie poświęcony modlitwie za zmarłych. Dlatego nazywany jest także
miesiącem dusz czyśćcowych.
Nasza Rodzina Karmelitańska przeżywa dzisiaj
Dzień Zaduszny. Od wieków dzień 15 listopada obchodzony jest w Karmelu jako
dzień szczególnej modlitwy za wszystkich zmarłych braci i siostry zakonu NMP z
Góry Karmel i tych, którzy złączeni byli z zakonem karmelitów nosząc na swoich
piersiach brązowy szkaplerz Matki Bożej. „Ufamy Bożemu Miłosierdziu i
wstawiennictwu Maryi Panny, która jest znakiem pociechy i niezawodnej nadziei,
że zostaną włączeni do grona zbawionych i staną się uczestnikami radości
Świętych”.
Św. Jan Paweł II powiedział: „Modlitwa za
zmarłych jest ważną powinnością, bowiem nawet jeśli odeszli w łasce
i w przyjaźni z Bogiem, być może potrzebują jeszcze ostatniego
oczyszczenia, by dostąpić radości nieba”.
Najskuteczniejszą formą modlitwy za dusze w
czyśćcu cierpiące jest ofiarowanie za nie Mszy Świętej połączone z naszym
pełnym udziałem, a więc także z przyjęciem komunii świętej w intencji zmarłych.
Służebnica Boża Wanda Malczewska dzieli się z
nami takim świadectwem:
„Podczas sumy w czasie ofiarowania pokazał
mi się Pan Jezus w modrej (ciemno-niebieskiej) sukni z Krzyżem drewnianym, na
którym był ukrzyżowany, z Ranami otwartymi i rozkrwawionymi – w Boku, Rękach i
Nogach. Obok klęczeli Aniołowie z różnymi narzędziami użytymi podczas męki Pana
Jezusa i usłyszałam głos: „Za tę cenę wydobyłem was z niewoli szatana… Tę cenę
ofiarujcie dziś za więźniów czyśćcowych”.
Po podniesieniu, gdy kapłan modlił się w
cichości za zmarłych, obok Pana Jezusa zjawiła się Najświętsza Maria Panna w
ciemnej sukni i zasłonie na głowie, trzymając w ręku Serce mieczem przebite i
mówiła: „Do ceny ofiarowanej przez Mojego Syna na wykup dusz z Czyśćca daję
Serce Moje, które wycierpiało wszystkie męki.”
Za pośrednictwem św. Brygidy, Matka Boża
zwraca się do nas z następującym przesłaniem: "Jestem Matką wszystkich
dusz czyśćcowych; wszystkie męki na jakie zasłużyli, nieustannie łagodzone są
Moim wstawiennictwem".
Święta siostra Faustyna w swoim Dzienniczku
pisze: „Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają
Maryję Gwiazdą Morza. Ona im przynosi ochłodę”.
Drodzy Moi! To wszystko pomaga nam zrozumieć
szczególny tytuł, jakim Św. Bernard (+ 1153) obdarza Bożą Rodzicielkę nazywając
Ją Wybawicielką dusz czyśćcowych.
Maryja - potężna Orędowniczka u Boga, nie
przestaje zachęcać nas do modlitwy za zmarłych, zwłaszcza modlitwy różańcowej.
Św. Alfons Liguori tak mówił o niezwykłej
skuteczności różańca: "Jeśli pragniemy skutecznie przyjść z pomocą duszom
w czyśćcu, powinniśmy powierzać je Pannie Najświętszej, ofiarując przede
wszystkim modlitwę różańcową".
Do tego wzywa nas napis spotykany często na
grobach naszych zmarłych: „Ave Maria” albo „Prosi o Zdrowaś Maryjo”.
Po Mszy świętej to modlitwa różańcowa była
formą wspomagania dusz czyśćcowych, jaką najchętniej stosował i najbardziej
zalecał święty Ojciec Pio. Swoim duchowym synom powtarzał: „Duszom czyśćcowym
pomaga się Różańcem i uczynkami miłosierdzia. Uciekajmy się do Matki Bożej, aby
przyszła im Ona z pomocą, łagodząc ich cierpienia i płomień, jaki je dręczy“.
Dając komuś koronę różańca mawiał: „Powierzam ci skarb; umiej z niego
korzystać! Opróżnijmy jakiś kąt czyśćca“.
Dużą ulgę te dusze cierpiące odczuwają także
dzięki uzyskiwaniu i ofiarowaniu za nich odpustów określonych przez Kościół,
polecanie ich Bożemu Miłosierdziu w wypominkach, ofiarowanie swoich codziennych
trudów, cierpień, postów lub wsparcia potrzebujących w intencji dusz
czyśćcowych.
Warunkiem dobrej, owocnej modlitwy jest także
przebaczenie im jakichkolwiek uchybień względem nas, przebaczenie im
wszystkiego czym wobec nas zawinili i skrzywdzili nas za życia.
Ta modlitwa za zmarłych może i powinna być
nieustanna. Nawet jeśli dana dusza, za którą się modlimy, opuściła czyściec,
nasze modlitwy Bóg w swojej hojności przeznacza innym duszom, poddanym jeszcze
oczyszczeniu. Tak więc nie może być mowy o modlitwie „zmarnowanej”. Jest to
również cenna wskazówka i dla nas: możemy poszerzyć naszą „wyobraźnię
miłosierdzia” i nie ograniczać swoich modlitw tylko w stosunku do dusz krewnych
czy znajomych. Możemy przez to zyskać wielu nowych przyjaciół, którzy
znalazłszy się w niebie, będą orędować za nami.
Ojciec Pio często powtarzał:
„Musimy modlić się za dusze w czyśćcu. To
niewiarygodne, co one mogą uczynić dla naszego duchowego dobra, z wdzięczności
dla tych na ziemi, którzy pamiętają o modlitwie za nie”.
Bawarska mistyczka, siostra Anna Maria
Lindmayr, mówi: „Bóg wspaniałomyślnie nagradza miłość do dusz czyśćcowych
i tą drogą najprędzej pomaga nam w cnotach i doskonałościach,
ponieważ te dusze leżą Mu bardzo na Sercu, dlatego że są najbiedniejsze
i same już sobie pomóc nie mogą”.
My za to możemy im pomóc. Jest to nasz
przywilej i obowiązek jako katolików.
Do tego w jednym z orędzi (6.11.1986) wzywa
nas Piękna Pani z Medjugorie:
“Drogie dzieci! Dzisiaj pragnę wezwać was,
byście codziennie modlili się za dusze w czyśćcu cierpiące. Każdej duszy
potrzebna jest modlitwa i łaska, by dotarła do Boga i Bożej miłości. Poprzez to
i wy, drogie dzieci, zyskujecie nowych sprzymierzeńców, którzy pomogą wam
zrozumieć, że w życiu żadne sprawy nie powinny być dla was ważne, jedynie niebo
jest tym, za czym należy tęsknić. Dlatego, drogie dzieci, módlcie się
bezustannie, byście mogli pomóc i sobie i innym, którym modlitwa przyniesie
radość.”
Drodzy bracia i siostry! Odnówmy dzisiaj
nasze poświęcenie Niepokalanemu Sercu Maryi, uchwyćmy się dłoni naszej
Niebieskiej Matki i prośmy, aby prowadziła nas w modlitwie za zmarłych i
budziła w naszych sercach pragnienie Nieba.
Szczególnym znakiem matczynej troski
i opieki Maryi w naszej pielgrzymce do Niebieskiej Ojczyzny jest
Szkaplerz Karmelitański. Dlatego od wieków utarło się twierdzenie, że dzięki
nabożeństwu szkaplerznemu człowiek pozostaje pod opieką Matki Bożej
w życiu, w śmierci i po śmierci.
Jednym z najbardziej popularnych obrazów
Matki Bożej z Góry Karmel jest wizerunek
Maryi Dziewicy, która z nieba (bezpośrednio lub poprzez aniołów) wybawia
dusze z czyśćca. Dusze te zazwyczaj przedstawiane są w otoczeniu płomieni, ze
spojrzeniem pełnym błagania. Na piersiach tych dusz cierpiących widoczny jest
brązowy szkaplerz Królowej Karmelu. Obrazy te przypominają o wielkim przywileju
związanym z nabożeństwem szkaplerznym.
W roku 1314 Matka Boża ukazała się papieżowi
Janowi XXII mówiąc: „Tym , którzy pobożnie będą nosić na sobie szkaplerz, Ja,
Matka Miłosierdzia, w sobotę po ich śmierci wstąpię przez moją łaskę do czyśćca
i kogo tam znajdę odzianego tą szatą, uwolnię i wprowadzę na święte wzgórze
życia wiekuistego”.
Jest to zapowiedź wielkiego daru Maryi –
wybawienia z czyśćca w sobotę po śmierci tych, którzy pobożnie nosili Jej szatę
– Szkaplerz święty. Tę łaskę nazywamy przywilejem sobotnim, który papież Jan
XXII zatwierdził specjalną bullą 3 marca 1322 roku.
Papież Pius XII dodaje jednocześnie ważną
uwagę: „Szkaplerz święty jest rzeczywiście znakiem i gwarancją szczególnej
opieki Najświętszej Dziewicy, ale niech nikt nie sądzi, że nosząc tę szatę,
może oddać się opieszałości serca i obojętnym duchem czekać na zbawienie”.
Drodzy bracia i siostry!
Niech to dzisiejsze zaduszkowe spotkanie
z Matką Bożą Bolesną pomoże nam spojrzeć na nasze życie
w perspektywie wieczności i stanie się serdecznym darem wspólnej modlitwy
za tych, którzy poprzedzili nas w drodze do niebieskiej ojczyzny.
Tego uczy nas nabożeństwo szkaplerzne do
którego zachęcał i gorliwie praktykował św. O. Pio. Oto jedno wymowne
świadectwo. Wieczorem 15 lipca 1959 r., w wigilię święta Matki Bożej z Góry
Karmel, Ojciec Pio był chory i znajdował się w swojej celi klasztornej, podczas
gdy w kościele zgromadzili się jego synowie i córki duchowe. Przemówił do nich
przez megafon:
«Pamiętajmy o tym, że jutro [16 lipca] jest
święto Matki Bożej Szkaplerznej, będącej szczególną opiekunką dusz czyśćcowych.
Polecajmy tej drogiej Matce święte dusze w czyśćcu. Któż z nas nie ma tam
swoich bliskich...
Prośmy [naszą Niebieską] Mamę, aby przyszła
im z pomocą, łagodząc ich cierpienia i chłodząc dręczący ich płomień. Jeżeli my
będziemy miłosierni w stosunku do nich (…) Pan Bóg sprawi, iż pojawią się inni,
którzy pomogą z kolei nam».
Drodzy bracia i siostry! Niech to dzisiejsze
spotkanie z Matką Bożą Bolesną, Patronką Dobrej Śmierci, pomoże nam
spojrzeć na nasze życie w perspektywie wieczności, nich będzie darem
naszej serdeczniej modlitwy za tych, którzy nie osiągnęli jeszcze chwały nieba,
ale w niebieskiej „poczekalni” dojrzewają do pełni miłości.
Do tej pomocy duszom cierpiącym w czyśćcu
zachęcają nas słowa Chrystusa: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni
miłosierdzia dostąpią”.
Papież Franciszek mówi, że ubodzy tu na ziemi
i cierpiący w czyśćcu „otwierają nam drogę do nieba, są naszym „paszportem do
raju”. (…) Przypominają nam, co liczy się naprawdę: kochać Boga i bliźniego.
Tylko to trwa wiecznie, wszystko inne przemija. Zatem to, co inwestujemy w
miłość – pozostaje, reszta zanika. (…) Niech Pan (…) da nam mądrość, byśmy
szukali tego, co się liczy i odwagę, aby kochać, nie słowami, lecz czynem”.
Zgromadzeni w ten listopadowy dzień w Domu
Matki Bożej Bolesnej, polecajmy za Jej wstawiennictwem Miłosiernemu Bogu
wszystkich, którzy zakończyli już swoją ziemską pielgrzymkę: wszystkich
zmarłych braci i siostry zakonu karmelitańskiego i zmarłych z naszych rodzin;
oraz tych, którzy na przestrzeni czterech wieków przed nami nawiedzali to
Święte Miejsce i przyjmowali na piersi brązową szatę Królowej Karmelu;
polecajmy karmelitów, którzy wiernie stróżowali tutaj Matce Bolesnej oraz
wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące.
Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne
spoczywanie, niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.
o. Piotr Męczyński O.Carm.
Obory, 15 listopada A. D. 2026
|