16.11.2026
Wspomnienie Wszystkich Zmarłych Rodziny Karmelitańskiej – homilia o. Piotra Męczyńskiego OCarm. wygłoszona 15 listopada 2026 r. w Oborach


Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry!

Św. Bernard w jednym ze swoich kazań poświęconych Matce Bożej napisał:

„Sławimy Twoje dziewictwo, podziwiamy pokorę, lecz nam, nędznym, słodsze jest miłosierdzie; częściej je wspominamy, częściej go wzywamy, bardziej jest nam ono drogie. Ono bowiem przyczyniło się do odnowy świata i wszystkim wyjednało zbawienie”.

Matka Boża Miłosierdzia jest przede wszystkim Tą, która dała światu Syna Bożego, Wcielone Miłosierdzie, i daje Je nieustannie, prowadząc do Niego wszystkich wierzących.

Miłosierna miłość Boga w dziejach Kościoła i świata nie przestaje objawiać się w Niej i poprzez Nią. Jest to objawienie szczególnie owocne – napisze św. Jan Paweł II – albowiem opiera się w Bogarodzicy o szczególną podatność macierzyńskiego serca, o szczególną wrażliwość, o szczególną zdolność docierania do wszystkich, którzy tę właśnie miłosierną miłość najłatwiej przyjmują ze strony Matki (DM, 9).

Drodzy bracia i siostry, zgromadzeni u stóp Matki Bożej Bolesnej w Oborskim Sanktuarium!

Bł. Stefan Wyszyński, koronator Oborskiej Piety, mówi nam dzisiaj:

„Oto mamy przed sobą nie tylko "Wszechmoc Błagającą", ale i Matkę Miłosierdzia, Matkę litości, przepełnioną współczuciem, wrażliwą na ludzi, na ich nieudolność, małość, słabość i niedole”.

Dlatego dzisiaj za świętym Bernardem prosimy: „Ukaż światu łaskę zmiłowania, jaką znalazłaś u Boga: Twoimi świętymi prośbami wyjednaj przebaczenie winnym, uzdrowienie chorym, umocnienie słabym, pociechę strapionym, a ginącym pomoc i ocalenie”.

Jak uczy św. Jan Paweł II „Maryja (…) uznając się za służebnicę Pana, oddaje się zarazem na służbę Jego miłości do ludzi. (…) Znamienne jest, że przyjąwszy wielkodusznie zwiastowanie anielskie, udaje się pospiesznie do Elżbiety, aby jej pomóc. (…)”.

Drodzy Moi! Od Maryi spieszącej z pomocą do krewnej Elżbiety w Ain Karem uczymy się czynnej miłości bliźniego. Ona, swoim przykładem i wstawiennictwem, pragnie wspomagać nas w tej posłudze miłosierdzia wobec duszy i ciała naszych sióstr i braci.

„Wobec konkretnej i pilnej potrzeby, należy działać pośpiesznie [jak Maryja]. – mówi Papież. Jak wiele osób na świecie czeka na odwiedziny kogoś, kto się nimi zajmie! Ileż osób starszych, chorych, (…) potrzebuje naszego współczującego spojrzenia, naszych odwiedzin, jako brata lub siostry, pokonujących barierę obojętności!”.

X Światowy Dzień Ubogich, który wraz z całym Kościołem obchodzimy w dzisiejszą niedzielę, staje się dla nas zachętą, aby „szerzej otworzyć nasze oczy i serca na potrzeby ubogich, samotnych, chorych, bezdomnych i nieszczęśliwych” (pap. Franciszek).

Nawet śmierć nie powinna stanowić bariery dla naszej wyobraźni miłosierdzia i pomocy niesionej tym, którzy zakończyli już swoją ziemską pielgrzymkę i proszą nas o jałmużnę ducha.

W pismach świętych i mistyków często pojawia się obraz dusz czyśćcowych jako „żebraków” stojących u bram nieba, wyczekujących najmniejszego duchowego wsparcia od żyjących.

Cały miesiąc listopad – to miesiąc szczególnie poświęcony modlitwie za zmarłych. Dlatego nazywany jest także miesiącem dusz czyśćcowych.

Nasza Rodzina Karmelitańska przeżywa dzisiaj Dzień Zaduszny. Od wieków dzień 15 listopada obchodzony jest w Karmelu jako dzień szczególnej modlitwy za wszystkich zmarłych braci i siostry zakonu NMP z Góry Karmel i tych, którzy złączeni byli z zakonem karmelitów nosząc na swoich piersiach brązowy szkaplerz Matki Bożej. „Ufamy Bożemu Miłosierdziu i wstawiennictwu Maryi Panny, która jest znakiem pociechy i niezawodnej nadziei, że zostaną włączeni do grona zbawionych i staną się uczestnikami radości Świętych”.

Św. Jan Paweł II powiedział: „Modlitwa za zmarłych jest ważną powinnością, bowiem nawet jeśli odeszli w łasce i w przyjaźni z Bogiem, być może potrzebują jeszcze ostatniego oczyszczenia, by dostąpić radości nieba”.

Najskuteczniejszą formą modlitwy za dusze w czyśćcu cierpiące jest ofiarowanie za nie Mszy Świętej połączone z naszym pełnym udziałem, a więc także z przyjęciem komunii świętej w intencji zmarłych.

Służebnica Boża Wanda Malczewska dzieli się z nami takim świadectwem:

„Podczas sumy w czasie ofiarowania pokazał mi się Pan Jezus w modrej (ciemno-niebieskiej) sukni z Krzyżem drewnianym, na którym był ukrzyżowany, z Ranami otwartymi i rozkrwawionymi – w Boku, Rękach i Nogach. Obok klęczeli Aniołowie z różnymi narzędziami użytymi podczas męki Pana Jezusa i usłyszałam głos: „Za tę cenę wydobyłem was z niewoli szatana… Tę cenę ofiarujcie dziś za więźniów czyśćcowych”.

Po podniesieniu, gdy kapłan modlił się w cichości za zmarłych, obok Pana Jezusa zjawiła się Najświętsza Maria Panna w ciemnej sukni i zasłonie na głowie, trzymając w ręku Serce mieczem przebite i mówiła: „Do ceny ofiarowanej przez Mojego Syna na wykup dusz z Czyśćca daję Serce Moje, które wycierpiało wszystkie męki.”

Za pośrednictwem św. Brygidy, Matka Boża zwraca się do nas z następującym przesłaniem: "Jestem Matką wszystkich dusz czyśćcowych; wszystkie męki na jakie zasłużyli, nieustannie łagodzone są Moim wstawiennictwem".

Święta siostra Faustyna w swoim Dzienniczku pisze: „Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają Maryję Gwiazdą Morza. Ona im przynosi ochłodę”.

Drodzy Moi! To wszystko pomaga nam zrozumieć szczególny tytuł, jakim Św. Bernard (+ 1153) obdarza Bożą Rodzicielkę nazywając Ją Wybawicielką dusz czyśćcowych.

Maryja - potężna Orędowniczka u Boga, nie przestaje zachęcać nas do modlitwy za zmarłych, zwłaszcza modlitwy różańcowej.

Św. Alfons Liguori tak mówił o niezwykłej skuteczności różańca: "Jeśli pragniemy skutecznie przyjść z pomocą duszom w czyśćcu, powinniśmy powierzać je Pannie Najświętszej, ofiarując przede wszystkim modlitwę różańcową".

Do tego wzywa nas napis spotykany często na grobach naszych zmarłych: „Ave Maria” albo „Prosi o Zdrowaś Maryjo”.

Po Mszy świętej to modlitwa różańcowa była formą wspomagania dusz czyśćcowych, jaką najchętniej stosował i najbardziej zalecał święty Ojciec Pio. Swoim duchowym synom powtarzał: „Duszom czyśćcowym pomaga się Różańcem i uczynkami miłosierdzia. Uciekajmy się do Matki Bożej, aby przyszła im Ona z pomocą, łagodząc ich cierpienia i płomień, jaki je dręczy“. Dając komuś koronę różańca mawiał: „Powierzam ci skarb; umiej z niego korzystać! Opróżnijmy jakiś kąt czyśćca“.

Dużą ulgę te dusze cierpiące odczuwają także dzięki uzyskiwaniu i ofiarowaniu za nich odpustów określonych przez Kościół, polecanie ich Bożemu Miłosierdziu w wypominkach, ofiarowanie swoich codziennych trudów, cierpień, postów lub wsparcia potrzebujących w intencji dusz czyśćcowych.

Warunkiem dobrej, owocnej modlitwy jest także przebaczenie im jakichkolwiek uchybień względem nas, przebaczenie im wszystkiego czym wobec nas zawinili i skrzywdzili nas za życia.

Ta modlitwa za zmarłych może i powinna być nieustanna. Nawet jeśli dana dusza, za którą się modlimy, opuściła czyściec, nasze modlitwy Bóg w swojej hojności przeznacza innym duszom, poddanym jeszcze oczyszczeniu. Tak więc nie może być mowy o modlitwie „zmarnowanej”. Jest to również cenna wskazówka i dla nas: możemy poszerzyć naszą „wyobraźnię miłosierdzia” i nie ograniczać swoich modlitw tylko w stosunku do dusz krewnych czy znajomych. Możemy przez to zyskać wielu nowych przyjaciół, którzy znalazłszy się w niebie, będą orędować za nami.

Ojciec Pio często powtarzał:

„Musimy modlić się za dusze w czyśćcu. To niewiarygodne, co one mogą uczynić dla naszego duchowego dobra, z wdzięczności dla tych na ziemi, którzy pamiętają o modlitwie za nie”.

Bawarska mistyczka, siostra Anna Maria Lindmayr, mówi: „Bóg wspaniałomyślnie nagradza miłość do dusz czyśćcowych i tą drogą najprędzej pomaga nam w cnotach i doskonałościach, ponieważ te dusze le­żą Mu bardzo na Sercu, dlatego że są najbiedniejsze i sa­me już sobie pomóc nie mogą”.

My za to możemy im pomóc. Jest to nasz przywilej i obowiązek jako katolików.

Do tego w jednym z orędzi (6.11.1986) wzywa nas Piękna Pani z Medjugorie:

“Drogie dzieci! Dzisiaj pragnę wezwać was, byście codziennie modlili się za dusze w czyśćcu cierpiące. Każdej duszy potrzebna jest modlitwa i łaska, by dotarła do Boga i Bożej miłości. Poprzez to i wy, drogie dzieci, zyskujecie nowych sprzymierzeńców, którzy pomogą wam zrozumieć, że w życiu żadne sprawy nie powinny być dla was ważne, jedynie niebo jest tym, za czym należy tęsknić. Dlatego, drogie dzieci, módlcie się bezustannie, byście mogli pomóc i sobie i innym, którym modlitwa przyniesie radość.”

Drodzy bracia i siostry! Odnówmy dzisiaj nasze poświęcenie Niepokalanemu Sercu Maryi, uchwyćmy się dłoni naszej Niebieskiej Matki i prośmy, aby prowadziła nas w modlitwie za zmarłych i budziła w naszych sercach pragnienie Nieba.

Szczególnym znakiem matczynej troski i opieki Maryi w naszej pielgrzymce do Niebieskiej Ojczyzny jest Szkaplerz Karmelitański. Dlatego od wieków utarło się twierdzenie, że dzięki nabożeństwu szkaplerznemu człowiek pozostaje pod opieką Matki Bożej w życiu, w śmierci i po śmierci.

Jednym z najbardziej popularnych obrazów Matki Bożej z Góry Karmel jest wizerunek  Maryi Dziewicy, która z nieba (bezpośrednio lub poprzez aniołów) wybawia dusze z czyśćca. Dusze te zazwyczaj przedstawiane są w otoczeniu płomieni, ze spojrzeniem pełnym błagania. Na piersiach tych dusz cierpiących widoczny jest brązowy szkaplerz Królowej Karmelu. Obrazy te przypominają o wielkim przywileju związanym z nabożeństwem szkaplerznym.

W roku 1314 Matka Boża ukazała się papieżowi Janowi XXII mówiąc: „Tym , którzy pobożnie będą nosić na sobie szkaplerz, Ja, Matka Miłosierdzia, w sobotę po ich śmierci wstąpię przez moją łaskę do czyśćca i kogo tam znajdę odzianego tą szatą, uwolnię i wprowadzę na święte wzgórze życia wiekuistego”.

Jest to zapowiedź wielkiego daru Maryi – wybawienia z czyśćca w sobotę po śmierci tych, którzy pobożnie nosili Jej szatę – Szkaplerz święty. Tę łaskę nazywamy przywilejem sobotnim, który papież Jan XXII zatwierdził specjalną bullą 3 marca 1322 roku.

Papież Pius XII dodaje jednocześnie ważną uwagę: „Szkaplerz święty jest rzeczywiście znakiem i gwarancją szczególnej opieki Najświętszej Dziewicy, ale niech nikt nie sądzi, że nosząc tę szatę, może oddać się opieszałości serca i obojętnym duchem czekać na zbawienie”.

Drodzy bracia i siostry!

Niech to dzisiejsze zaduszkowe spotkanie z Matką Bożą Bolesną pomoże nam spojrzeć na nasze życie w perspektywie wieczności i stanie się serdecznym darem wspólnej modlitwy za tych, którzy poprzedzili nas w drodze do niebieskiej ojczyzny.

Tego uczy nas nabożeństwo szkaplerzne do którego zachęcał i gorliwie praktykował św. O. Pio. Oto jedno wymowne świadectwo. Wieczorem 15 lipca 1959 r., w wigilię święta Matki Bożej z Góry Karmel, Ojciec Pio był chory i znajdował się w swojej celi klasztornej, podczas gdy w kościele zgromadzili się jego synowie i córki duchowe. Przemówił do nich przez megafon:

«Pamiętajmy o tym, że jutro [16 lipca] jest święto Matki Bożej Szkaplerznej, będącej szczególną opiekunką dusz czyśćcowych. Polecajmy tej drogiej Matce święte dusze w czyśćcu. Któż z nas nie ma tam swoich bliskich...

Prośmy [naszą Niebieską] Mamę, aby przyszła im z pomocą, łagodząc ich cierpienia i chłodząc dręczący ich płomień. Jeżeli my będziemy miłosierni w stosunku do nich (…) Pan Bóg sprawi, iż pojawią się inni, którzy pomogą z kolei nam».

Drodzy bracia i siostry! Niech to dzisiejsze spotkanie z Matką Bożą Bolesną, Patronką Dobrej Śmierci, pomoże nam spojrzeć na nasze życie w perspektywie wieczności, nich będzie darem naszej serdeczniej modlitwy za tych, którzy nie osiągnęli jeszcze chwały nieba, ale w niebieskiej „poczekalni” dojrzewają do pełni miłości.

Do tej pomocy duszom cierpiącym w czyśćcu zachęcają nas słowa Chrystusa: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.

Papież Franciszek mówi, że ubodzy tu na ziemi i cierpiący w czyśćcu „otwierają nam drogę do nieba, są naszym „paszportem do raju”. (…) Przypominają nam, co liczy się naprawdę: kochać Boga i bliźniego. Tylko to trwa wiecznie, wszystko inne przemija. Zatem to, co inwestujemy w miłość – pozostaje, reszta zanika. (…) Niech Pan (…) da nam mądrość, byśmy szukali tego, co się liczy i odwagę, aby kochać, nie słowami, lecz czynem”.

Zgromadzeni w ten listopadowy dzień w Domu Matki Bożej Bolesnej, polecajmy za Jej wstawiennictwem Miłosiernemu Bogu wszystkich, którzy zakończyli już swoją ziemską pielgrzymkę: wszystkich zmarłych braci i siostry zakonu karmelitańskiego i zmarłych z naszych rodzin; oraz tych, którzy na przestrzeni czterech wieków przed nami nawiedzali to Święte Miejsce i przyjmowali na piersi brązową szatę Królowej Karmelu; polecajmy karmelitów, którzy wiernie stróżowali tutaj Matce Bolesnej oraz wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie, niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.

o. Piotr Męczyński O.Carm.

Obory, 15 listopada A. D. 2026


« Wszystkie wiadomości   « powrót  

 



  Klasztor karmelitów z XVII w. oraz Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Oborach położone są 20 km od Golubia-Dobrzynia w diecezji płockiej. Jest to miejsce naznaczone szczególną obecnością Maryi w znaku łaskami słynącej figury Matki Bożej Bolesnej. zobacz więcej »


  Sobotnie Wieczerniki mają charakter spotkań modlitewno- ewangelizacyjnych. Gromadzą pielgrzymów u stóp MB Bolesnej. zobacz więcej »
 
     
 
  ©2006 Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej

  Obory 38; 87-645 Zbójno k. Rypina; tel. (0-54) 280 11 59; tel./fax (0-54) 260 62 10;
  oprzeor@obory.com.pl

  Opiekun Pielgrzymów: O. Piotr Męczyński; tel. (0-54) 280 11 59 w. 33; (0-606) 989 710;
  opiotr@obory.com.pl

 
KEbeth Studio