Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry!
Jako dzieci Kościoła i Ojczyzny przychodzimy
dzisiaj do stóp Miłosiernego Zbawiciela i zawierzamy Mu przyszłość naszego
wspólnego Domu, któremu na imię Polska.
Narodowe Święto Odzyskania Niepodległości
skłania nas do „dziękczynienia Bogu za dar wolnej Ojczyzny i do modlitwy za tę
Ojczyznę, oraz do pamiętania o tych, którzy o nią walczyli i za nią oddali
swoje życie”. Motywuje nas także „do stawiania sobie pytania jak tę wolność
rozumieć, jak wyrażać i jak przekuwać w codzienne życie i posługiwanie” (Abp
Tadeusz Wojda).
To pytanie jest jak najbardziej uzasadnione
ponieważ wolność – zarówno ta zewnętrzna dotycząca naszego bytu państwowego,
jak i ta wewnętrzna nieustannie formowana w szkole Chrystusowej Ewangelii i
strzeżona głosem prawego sumienia – nie jest dana raz na zawsze, ale musi być
chroniona i zdobywana każdego dnia.
„Moja wolność to wolność istoty stworzonej na
obraz i podobieństwo Boga, ale też jest to wolność ograniczona prawdą mojego
człowieczeństwa, nie może mieć ona charakteru absolutnego, a jednocześnie
powinna się realizować w relacji do innych ludzi” – podkreśla Prymas Polski Abp
Wojciech Polak.
Nasz wielki Rodak Św. Jan Paweł II uczył:
„Wolność nie jest dana raz na zawsze. Trzeba
ją wciąż zdobywać na nowo. (…) Wolności nie można tylko posiadać, nie
można jej zużywać. Trzeba ją stale zdobywać i na nowo tworzyć przez prawdę
i miłość. (…) Wolność jest nam dana, ale i zadana”.
Ks. Andrzej Sikorski, krajowy duszpasterz
parlamentarzystów, w homilii wygłoszonej 11 listopada br. mówił:
„Możemy mieć wolne państwo, a jednocześnie
nie umieć żyć w zgodzie. Możemy mówić o patriotyzmie, a jednocześnie odmawiać
szacunku tym, którzy myślą inaczej.
Dlatego trzeba sobie uświadomić, że
niepodległość nie kończy się na granicach państwa. Ona zaczyna się także w
ludzkim sercu. Zaczyna się tam, gdzie człowiek potrafi zapanować nad
nienawiścią, odrzucić pogardę i nie odpowiadać agresją na agresję”.
Arcybiskup Tadeusz Wojda, Metropolita Gdański
i Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski mówi: „Żadna wolność: osobista,
społeczna czy narodowa, nie jest stanem trwałym, którego nie można utracić. Nie
jest czymś, co „po prostu jest”. To dar, ale równocześnie zadanie. Dlatego
wolność wymaga troski i wysiłku. Najpierw trzeba zadbać o wolność osobistą,
wewnętrzną. Nie polega ona na robieniu wszystkiego, co się chce, lecz na
wyborze dobra. Tę wolność zdobywa się w codziennych wyborach, wierności
wartościom, gotowości do poświęcenia i troski o innych. To wezwanie do
czujności, odpowiedzialności i pracy nad sobą, nad wspólnym dobrem, oraz nad
eliminowaniem tego wszystkiego, co zniewala, jak choćby grzech, nałogi, lęk,
pycha czy nienawiść”.
Arcybiskup Adrian Galbas w homilii
wygłoszonej 11 listopada 2023 roku powiedział:
„Dzisiejszy dzień jest także dobrą okazją, by
modlić się o dar wolności wewnętrznej. Bo to ona, z dwóch rodzajów wolności;
zewnętrznej i wewnętrznej, jest ważniejsza i trudniejsza do osiągnięcia, co
powie sam Chrystus, mówiąc, że mamy się bać nie tych, którzy zabijają ciało,
lecz tych, którzy niszczą ducha (por. Mt 10,28). A na innym miejscu: „co
wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca
ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa,
chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota
(Mk 7, 20-22).
Można żyć w kraju bez okupanta, a
jednocześnie być wewnętrznie zniewolonym. I może być na odwrót: można żyć w
czasie działań wojennych, w okresach prześladowań politycznych i powstań
narodowych i być człowiekiem o całkowicie wolnym sercu, co pokazują wspaniałe
biografie ludzi niezłomnych wszystkich czasów i narodów, które są chlubą każdej
historii. Niektórych Kościół beatyfikował lub kanonizował. (…)
Bracia i Siostry, każdy, kto pracuje nad
sobą, zna z pewnością listę własnych zniewoleń; wie, co mu zagraża, co odbiera
wewnętrzną wolność, wie, gdzie i w czym nie panuje nad sobą, dając się nieść
instynktom, emocjom, podnietom, także modom, czy opiniom innych. (…)
„Czy wyrzekasz się grzechu, aby żyć w
wolności dzieci Bożych?” - pytamy podczas chrztu i przy jego odnawianiu. Droga
do wewnętrznej wolności prowadzi przez konfesjonał, przez systematycznie
zaprogramowaną pracę nad sobą, przez stałe formowanie swojego sumienia w
oparciu o zdrową naukę Kościoła, przez stabilne, wiernie prowadzone życie
sakramentalne, przez odpowiedni dobór towarzystwa, bo w końcu wiadomo, że „kto
z kim przestaje, takim, prędzej czy później, się staje”. Takim towarzystwem
jest nie tylko drugi człowiek, ale też lektura, którą czytam, film, który
oglądam, muzyka, której słucham. A to wszystko, cała ta praca nad sobą, to
według „3d” - czyli: decyzja, dyscyplina i determinacja. (…)”.
Nasz wielki Rodak Święty Jan Paweł II uczył:
„Tak, trzeba wychowania do wolności, trzeba dojrzałej wolności. Tylko na takiej
może się opierać społeczeństwo, naród, wszystkie dziedziny jego życia, ale nie
można stwarzać fikcji wolności, która rzekomo człowieka wyzwala, a właściwie go
zniewala i znieprawia”.
Ks. kard. Stanisław Dziwisz w homilii
wygłoszonej na Jasnej Górze 4 czerwca 2019 r. pytał: „Czy wszyscy potrafimy
korzystać z daru wolności? Czy spora część naszych braci i sióstr nie ulega
coraz bardziej pokusie fałszywej samowystarczalności, czyli urządzania sobie
życia bez Boga, tak jakby On był zbędny, niepotrzebny? Czy można się obejść bez
Chrystusa i jego Kościoła, który przecież – pomimo swoich słabości – od dwóch
tysięcy lat strzeże Bożego słowa i otwiera przed człowiekiem dostęp do
życiodajnych sakramentów?”.
19 czerwca 1983 roku święty Jan Paweł II
przebywając na Jasnej Górze powiedział: „Tutaj zawsze byliśmy wolni. (…) Tutaj
też nauczyliśmy się tej podstawowej prawdy o wolności narodu: naród ginie, gdy
znieprawia swojego ducha, naród rośnie, gdy duch jego coraz bardziej się
oczyszcza. (…) Iluż tutaj się nawróciło, przechodząc od złego do dobrego użycia
swojej wolności?”
Drodzy Moi! Jako chrześcijanie, każdego dnia
musimy odważnie podejmować trud walki duchowej o naszą godność i wolność
przybranych dzieci Bożych otrzymaną na chrzcie świętym oraz wierność temu
wszystkiemu, co wyrażają słowa widniejące od wieków na polskich sztandarach:
„Bóg, Honor, Ojczyzna”.
Do tej wolności ducha, którą za cenę swojej
Krwi przynosi nam miłosierny Chrystus, wzywał w Oborach świątobliwy karmelita
o. Wincenty Kruszewski, gdy służył wiernym z ogromnym oddaniem w sakramencie
pojednania, a posiadając dar czytania w ludzkich sercach pomagał w dobrej i
szczerej spowiedzi doświadczyć radości otrzymanego przebaczenia i rozpocząć
drogę autentycznego nawrócenia; gdy także jako egzorcysta wyzwalał utrapionych
ludzi z niewoli szatana i mówił wszystkim o miłości Matki Bolesnej. O. Wincenty
po blisko 50 latach swojej cichej i gorliwej posługi kapłańskiej odszedł do
Domu Ojca 6 października 1922 roku. Stał się dla wszystkich szczególnym
świadkiem tej wolności ducha, którą przynosi i ofiaruje nam zmartwychwstały
Chrystus za cenę swojej Krwi przelanej na krzyżu.
Drodzy bracia i siostry! Jako prawdziwe
dzieci Kościoła musimy zawsze pamiętać, że najtragiczniejszym rodzajem niewoli
jest zerwanie chrzcielnego przymierza z Bogiem, odrzucenie Chrystusa i Jego
Ewangelii, i uporczywe trwanie w grzechu śmiertelnym, przez który oddajemy
duszę pod władzę szatana i narażamy się na niebezpieczeństwo wiecznego
potępienia.
Gdy Polska była wymazana z mapy Europy, a
klasztor w Oborach zagrożony kasatą przez rosyjskiego zaborcę, O. Wincenty
niestrudzenie przypominał Rodakom, że do wolności zewnętrznej – do Niepodległej
Polski – idzie się przede wszystkim przez odzyskanie i nieustanne umacnianie
wolności wewnętrznej każdego Polaka, że tracąc wolność wewnętrzną przez trwanie
w grzechach śmiertelnych, w nienawiści oraz w podziałach i wadach narodowych
łatwo można utracić także wolność zewnętrzną.
Dzisiaj przy grobie O. Wincentego,
znajdującym się w podziemiach oborskiej świątyni, modli się wielu
potrzebujących, chorych i strapionych, skrępowanych kajdanami nałogów i
zniewolonych przez złego ducha, prosząc o pomoc i wstawiennictwo u miłosiernego
Boga.
„Staranie o wolność wewnętrzną przejawiało
się w różnych dziedzinach życia polskiego narodu, począwszy od walki, jaką
podjęto z rozpijaniem Polaków. Był to szczególny zamysł zaborców, żeby zabić
wolnego ducha. Wiemy, że wszystkim, którzy bronili trzeźwości polskiego narodu,
groziły szykany, kary, aż po zsyłkę na Sybir. Propagowanie abstynencji było w
zaborze rosyjskim wprost zabronione. Jakże skutecznie i jakże heroicznie walkę
o trzeźwość podejmował błogosławiony ojciec Honorat Koźmiński, do którego dążyli
Polacy ze wszystkich trzech zaborów, by szukać umocnienia dla swojego ducha i
szukać mądrych dróg wyjścia z zagrożeń, których było tak wiele” (Abp Marek
Jędraszewski).
Bracia i Siostry! Warto wspomnieć dzisiaj
także tych, którzy walczyli o Polskę nie z bronią w ręku, lecz przez codzienną,
często cichą służbę. Czasami bohaterstwem było wypowiedzenie po polsku
pacierza, zachowanie rodzinnej tradycji, przekazanie dziecku prawdy o historii
albo odmowa zdrady własnego sumienia.
Warto w tym miejscu przywołać słowa
błogosławionego kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia: „Sztuką
jest umierać dla ojczyzny, ale największą sztuką jest dobrze żyć dla niej”.
Tego właśnie głębokiego rozumienia i pięknego
przeżywania wolności i miłości Ojczyzny uczy nas tutaj Matka Najświętsza, gdy
niestrudzenie nam powtarza: „Zróbcie wszystko, cokolwiek Mój Syn wam powie”
(J 2, 5). Tylko przez Niego i w zjednoczeniu z Nim możemy być prawdziwie
wolnymi (por. J 8, 36).
Przypomina nam o tym Służebnica Boża Wanda
Malczewska, kandydatka na ołtarze, żyjąca w XIX wieku mistyczka, troszcząca się
o chorych i ubogich, o katolickie i patriotyczne wychowanie dzieci, gdy opisuje
jak w jednej z wizji ujrzała Matkę Bolesną obecną na drodze krzyżowej swego
Cierpiącego Syna. Maryja mówiła do niej o potrzebie i skuteczności częstej
Komunii Świętej:
"Z Najświętszego Sakramentu czerpali
odwagę i męstwo Święci Męczennicy... i twoi rodacy, którzy, nie chcąc się
wyrzec wiary i miłości Ojczyzny, byli skazani na wygnanie, na długie lata
więzienia, a wielu na śmierć. Ci, co bywali u spowiedzi i posilali duszę
Najświętszym Sakramentem, wszyscy wytrwali i nie dali się niczym przekupić.
(…)
O, gdyby ludzie ukochali Boga nade wszystko i
Syna, Jego Jezusa Chrystusa, który za nich się poświęcił! Gdyby do Najświętszego
Sakramentu często i godnie przystępowali, mieliby siłę do zwalczania złego,
żyliby cnotliwie - w przeciwnościach byliby cierpliwi, a w pomyślności pokorni
- szliby za Chrystusem, jak my teraz idziemy i doszliby za Nim do Królestwa
wiecznego, które On swoim Krzyżem otworzy" (W. Malczewska, Wizje,
przepowiednie, upomnienia dotyczące Kościoła i Polski, opr. ks. A.
Majewski, Wrocław 2005, s. 53-54, s. 88-94).
Innym razem Matka Boża w takich słowa
zwróciła się do swojej służebnicy: „Dostaliście się do niewoli wskutek niezgody
wewnętrznej i sprzedajności wielu waszych rodaków. Rozebrali was na kawałki,
ale Pan Bóg na moją prośbę tego rozbioru nie zatwierdził. Zbliża się czas, gdy
Sprawiedliwość Boska upokorzy chciwość waszych zaborców, tępicieli wiary
katolickiej i nabożeństwa do Serca mojego Syna. Oni upadną, a Polska na moją
prośbę będzie wskrzeszona i wszystkie jej części się złączą. Ale strzeżcie
wiary i nie dopuszczajcie się niedowiarstwa... zdrady, niezgody i lenistwa, bo
te wady mogą ją na powrót zgubić i to na zawsze” (Tamże, s. 111.).
Drodzy bracia i siostry!
Pamiętajmy, że „niepodległość jest darem i
zadaniem, tak jak wolność” (kard. Kazimierz Nycz).
„Wolność jest darem, o który trzeba się
troszczyć każdego dnia. Jest to wielki wysiłek pracy nad sobą, nad swoim życiem
i swoją wiarą” (Bp Jacek Lityński).
Dzisiaj przychodzimy na Oborską Kalwarię, by
stanąć z wiarą pod krzyżem Chrystusa u boku Maryi Bolesnej danej nam w
testamencie za Matkę oraz „przedziwną pomoc i obronę” narodu, który wybrał Ją
na swoją Królową.
Wierzymy i ufamy, że tak jak ocaliła Jasną
Górę i katolicką Polskę przed potopem szwedzkim, tak dzisiaj ocali naszą
umiłowaną Ojczyznę przed potopem moralnego relatywizmu, zepsucia i niewiary.
Dlatego też ciągle aktualne są słowa naszego
wielkiego Rodaka na Stolicy Piotrowej:
„Nasza Ojczyzna stoi dzisiaj przed wieloma
trudnymi problemami społecznymi, gospodarczymi, także politycznymi. Trzeba je
rozwiązywać mądrze i wytrwale. Jednak najbardziej podstawowym problemem
pozostaje sprawa ładu moralnego. Ten ład jest fundamentem życia każdego
człowieka i każdego społeczeństwa. Dlatego Polska woła dzisiaj nade wszystko o
ludzi sumienia! Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej
sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest
on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w
sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło, w myśl słów św.
Pawła: "Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!" (Rz
12,21). Być człowiekiem sumienia, to znaczy wymagać od siebie, podnosić się
z własnych upadków, ciągle na nowo się nawracać. Być człowiekiem sumienia, to
znaczy angażować się w budowanie królestwa Bożego: królestwa prawdy i życia,
sprawiedliwości, miłości i pokoju, w naszych rodzinach, w społecznościach, w
których żyjemy, i w całej Ojczyźnie; to znaczy także podejmować odważnie
odpowiedzialność za sprawy publiczne; troszczyć się o dobro wspólne, nie
zamykać oczu na biedy i potrzeby bliźnich, w duchu ewangelicznej solidarności:
"Jeden drugiego brzemiona noście" (Ga 6,2). (…)
Bracia i Siostry! Czas
próby polskich sumień trwa! Musicie być mocni w wierze! – mówił św. Jan
Paweł II. Dzisiaj, kiedy zmagacie się o przyszły kształt życia społecznego i
państwowego, pamiętajcie, iż zależy on przede wszystkim od tego, jaki będzie
człowiek - jakie będzie jego sumienie”.
Drodzy bracia i siostry!
Jakże aktualne są dzisiaj te słowa Ojca
Świętego. Podejmując wybory w imię tego wielkiego wspólnego dobra, któremu na
imię Polska, musimy uważnie słuchać głosu sumienia ukształtowanego w szkole
Ewangelii i trwać wiernie razem z Maryją pod krzyżem Chrystusa, aby nie dać się
zwieść przez tych, którzy głoszą zmierzch chrześcijaństwa, wolność bez
moralności, którzy znieważają nasze największe świętości i chcą żyć tak jakby
Boga nie było.
Drodzy Moi! Bóg Ojciec posyłał swoich
proroków do naszego narodu, którzy budzili z uśpienia, wlewali nadzieję i
przypominali, że prawdziwa wolność zaczyna się zawsze od wolności ducha, od
przebudzenia i oczyszczenia sumień w sakramentalnej spowiedzi i zjednoczenia z
Chrystusem w Eucharystii, od wierności wskazaniom Ewangelii i pamięci, że
zawsze i wszędzie „trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”.
„Ilekroć [bowiem] człowiek pragnie wyzwolić
się od prawa moralnego i uniezależnić się od Boga, tylekroć nie zdobywa
wolności, ale ją niszczy” (Abp Stanisław Gądecki).
Drodzy Moi! O czym jeszcze przypomina nam
dzisiejsze święto odzyskania przez Polskę niepodległości, do czego nas wzywa?
Stara łacińska sentencja przypomina: historia
magistra vitae tzn. historia jest nauczycielką życia.
Historia naszego narodu uczy, że prawdziwie
wolna i suwerenna Polska ma swój mocny fundament i zależy zawsze od rodziny
silnej Bogiem, ożywionej i zjednoczonej miłością Chrystusa, wiernej Jego
Ewangelii i przykazaniom Dekalogu, od mądrego chrześcijańskiego wychowania
dzieci i młodzieży, od pielęgnowania i rozwijania w ich sercach cnoty
prawdziwego patriotyzmu oraz umiłowania ojczystej historii, języka i tradycji
narodowych.
Gdy przez 123 lata nie mieliśmy państwa, gdy
Polska była wymazana z mapy Europy, a naród był zniewolony i poddany represjom
ze strony zaborców, to właśnie w rodzinach, w tych najmniejszych domowych
sanktuariach zachowywano i przekazywano najświętsze wartości.
„W zaciszu domowego ogniska pielęgnowane i
przekazywane były z pokolenia na pokolenie: język polski, chlubne tradycje
oręża polskiego, wiara i chrześcijańskie zwyczaje” (Bp J. Guzdek).
Bł. kard. Stefan Wyszyński podkreślał, że to
właśnie w rodzinie nauczył się wiary, modlitwy, miłości do Polski, pragnienia
wolności i szacunku dla człowieka.
Ks. Prymas wspominał codzienną wieczorną
modlitwę różańcową w rodzinie. Z Historii w obrazkach uczył się potajemnie historii Polski.
Nocą chodził z ojcem naprawiać krzyże powstańców w okolicznych lasach.
Wieczorami, w domu ojca – organisty, zbierali się sąsiedzi i śpiewali pieśni
patriotyczne.
Drodzy bracia i siostry! „Polska historia
jest dowodem na to, że to rodzina jest pierwszą szkołą patriotyzmu i że to ona
decyduje o trwaniu narodu, tradycji i kultury. W rodzinie dziecko uczy się
umiłowania swojej Ojczyzny” (Ks. A.
Skreczko).
Kardynał Wyszyński podkreślał wielką godność
powołania małżeńskiego i rodzicielskiego. Wiąże się z tym powołaniem ogromna
odpowiedzialność i zadanie. Jeżeli rodzina nie wypełni swojego powołania
rodzicielskiego i wychowawczego Naród zginie, przestanie istnieć. Jeżeli
rodzina będzie rozbita – zdegradowane będzie także społeczeństwo.
Drodzy Moi! Trzeba, abyśmy na nowo odkryli to
wielkie zadanie i odpowiedzialność każdej polskiej rodziny.
„Odpowiedzialny ojciec i kochająca
matka to najlepsi wychowawcy. W rodzinie młode pokolenie wzrasta w wierze,
szlachetności, pracowitości, odpowiedzialności. Rodzina daje młodym moralny
kompas, pozwalający odróżniać dobro od zła. Rodzina umożliwia pełny rozwój
człowieka. Jest niczym kuźnia cnót moralnych, ale także tych społecznych i
patriotycznych”. (Biskup Tadeusz Bronakowski).
Troska o własną rodzinę, tę w której
wyrastamy i tę do której założenia się przygotowujemy jest przykładem
prawdziwego patriotyzmu.
Błogosławiony Stefan Wyszyński z przekonaniem
powtarzał: „Naród to Rodzina rodzin. (…) Jakie będą rodziny, taki będzie i
Naród. Gdy rodziny będą zwarte, wierne, nierozerwalne – Narodu nikt nie
zniszczy”.
Prymas Tysiąclecia świadomy zagrożeń wołał:
„Rodzicie, pamiętajcie! Przyszła w Polsce
wasza godzina! Jesteśmy w tak trudnym położeniu, że często nie wiemy, jak
ubezpieczyć nasz byt narodowy, jakich sił szukać, na jakiej skale się oprzeć.
Jesteśmy wśród lotnych piasków zmieniających się sytuacji i koniunktur i nie
znajdziemy ani dla naszego bytu narodowego, ani dla kultury chrześcijańskiej
innego oparcia, jak tylko zdrową rodzinę. Rodzice! Wasza godzina w Polsce
nadeszła. Nie myślcie, że kto inny uratuje nasz Naród. Nas uratuje zdrowa
rodzina katolicka”.
Drodzy bracia i siostry! Ciągle aktualne
pozostaje też wezwanie Sługi Bożego Kardynała Augusta Hlonda:
„Trzeba usunąć z rodziny polskiej niewierność
małżeńską, walkę z nie narodzonymi i rozwody. Niech się pojednają małżonkowie i
członkowie rodzin. Niech zostaną naprawione krzywdy. Tylko te narody obronią
się przed zagładą, które w rodzinach będą żyć Bogiem”.
Tej prawdy uczył nas św. Jan Paweł II gdy
niestrudzenie powtarzał:
„Nie ma innej drogi ocalenia ojczyzny, jak
ochrona każdego życia ludzkiego, od poczęcia do naturalnej śmierci, jak
gościnność dla dziecka, mającego począć się i narodzić, jak przyjaźń dla
człowieka odchodzącego do wieczności".
„Dziś potrzeba nam wierności: zarówno naszemu
duchowi narodowemu, jak i Ewangelii Chrystusowej” – przypomina Prymas
Tysiąclecia.
Podobnie Abp Tadeusz Wojda, Metropolita
Gdański, uczy: „Naszym chrześcijańskim obowiązkiem jest trwanie przy
Chrystusie, budowanie naszego życia indywidualnego, rodzinnego i społecznego
na ewangelicznej prawdzie, korzystając obficie z doświadczenia przeszłych
pokoleń. A to doświadczenie jest dla nas nad wyraz pouczającą lekcją. Czy
potrafimy wyciągnąć z niej właściwe wnioski? Tylko od nas zależy i od naszej
dobrej woli, nieskrepowanej ideologiami, pseudo poprawnością czy wreszcie
politycznymi lub prywatnymi interesami. (…)
Prawdziwa wolność nasza i przyszłych pokoleń
zależy od nas. Ale jakość tej wolności zależy od naszej wiary. Prawdziwa
wolność rodzi się z wiary. Przeszłość nas napomina a przyszłość oczekuje, że
zadbamy o jej ożywienie i umocnienie. Zadbajmy o jej ożywienie i umocnienie w
naszych rodzinach i w nas samych.”
„Umiłowani Bracia i Siostry! Sto osiem lat
temu nasi przodkowie odzyskali niepodległość. Dzisiaj to my jesteśmy
odpowiedzialni za jej zachowanie i rozwój. Nie musimy wszyscy walczyć na polu
bitwy. Nie musimy dokonywać wielkich historycznych czynów. Ale każdy z nas może
i powinien codziennie służyć Ojczyźnie. Możemy to robić przez uczciwą pracę,
odpowiedzialne wychowanie dzieci, troskę o rodzinę, pomoc potrzebującym,
szacunek dla prawa, wierność sumieniu i modlitwę. Możemy to robić,
powstrzymując słowa nienawiści, nie rozpowszechniając kłamstwa, nie podsycając
konfliktów i nie pozwalając, aby różnice polityczne niszczyły nasze rodziny i
społeczeństwo. Możemy to robić, dostrzegając cierpienie drugiego człowieka i
wyciągając do niego pomocną dłoń.
Niech słowa Jezusa: „Miłujcie się wzajemnie”
staną się fundamentem naszego życia rodzinnego, społecznego i narodowego” (ks.
Andrzej Sikorski).
„Od lat najmłodszych myślałem o służbie
Polsce” – mówił Józef Piłsudski. „Dzisiejsze święto zachęca i nas
do myślenia o naszej Ojczyźnie oraz do podejmowania obowiązków,
które słusznie się jej należą. Naśladując ojców naszej niepodległości, myślmy
o Polsce nie tylko od święta z wdzięcznością i troską
zarazem o jej obecny i przyszły kształt” (biskup polowy Wojska
Polskiego Wiesław Lechowicz).
Jan Jagodziński, poeta Ziemi Dobrzyńskiej i
piewca Oborskiej Matki Bolesnej, wzywa:
„Za przykładem ojców, bracia, w imię Boga,
Zewrzyjmy swe siły, to jedyna droga,
By bronić Ojczyzny, jej świętych wartości,
Poprzez które wolność i dobro zagości!...”.
Amen.
o. Piotr
Męczyński O.Carm.
Obory, 11 listopada A. D. 2026
|