12.11.2026
Wolność – darem i odpowiedzialnością


Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry!

Jako dzieci Kościoła i Ojczyzny przychodzimy dzisiaj do stóp Miłosiernego Zbawiciela i zawierzamy Mu przyszłość naszego wspólnego Domu, któremu na imię Polska.

Narodowe Święto Odzyskania Niepodległości skłania nas do „dziękczynienia Bogu za dar wolnej Ojczyzny i do modlitwy za tę Ojczyznę, oraz do pamiętania o tych, którzy o nią walczyli i za nią oddali swoje życie”. Motywuje nas także „do stawiania sobie pytania jak tę wolność rozumieć, jak wyrażać i jak przekuwać w codzienne życie i posługiwanie” (Abp Tadeusz Wojda).

To pytanie jest jak najbardziej uzasadnione ponieważ wolność – zarówno ta zewnętrzna dotycząca naszego bytu państwowego, jak i ta wewnętrzna nieustannie formowana w szkole Chrystusowej Ewangelii i strzeżona głosem prawego sumienia – nie jest dana raz na zawsze, ale musi być chroniona i zdobywana każdego dnia.

„Moja wolność to wolność istoty stworzonej na obraz i podobieństwo Boga, ale też jest to wolność ograniczona prawdą mojego człowieczeństwa, nie może mieć ona charakteru absolutnego, a jednocześnie powinna się realizować w relacji do innych ludzi” – podkreśla Prymas Polski Abp Wojciech Polak.

Nasz wielki Rodak Św. Jan Paweł II uczył:

„Wolność nie jest dana raz na zawsze. Trzeba ją wciąż zdobywać na nowo. (…) Wolności nie można tylko posiadać, nie można jej zużywać. Trzeba ją stale zdobywać i na nowo tworzyć przez prawdę i miłość. (…) Wolność jest nam dana, ale i zadana”.

Ks. Andrzej Sikorski, krajowy duszpasterz parlamentarzystów, w homilii wygłoszonej 11 listopada br. mówił:

„Możemy mieć wolne państwo, a jednocześnie nie umieć żyć w zgodzie. Możemy mówić o patriotyzmie, a jednocześnie odmawiać szacunku tym, którzy myślą inaczej.

Dlatego trzeba sobie uświadomić, że niepodległość nie kończy się na granicach państwa. Ona zaczyna się także w ludzkim sercu. Zaczyna się tam, gdzie człowiek potrafi zapanować nad nienawiścią, odrzucić pogardę i nie odpowiadać agresją na agresję”.

Arcybiskup Tadeusz Wojda, Metropolita Gdański i Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski mówi: „Żadna wolność: osobista, społeczna czy narodowa, nie jest stanem trwałym, którego nie można utracić. Nie jest czymś, co „po prostu jest”. To dar, ale równocześnie zadanie. Dlatego wolność wymaga troski i wysiłku. Najpierw trzeba zadbać o wolność osobistą, wewnętrzną. Nie polega ona na robieniu wszystkiego, co się chce, lecz na wyborze dobra. Tę wolność zdobywa się w codziennych wyborach, wierności wartościom, gotowości do poświęcenia i troski o innych. To wezwanie do czujności, odpowiedzialności i pracy nad sobą, nad wspólnym dobrem, oraz nad eliminowaniem tego wszystkiego, co zniewala, jak choćby grzech, nałogi, lęk, pycha czy nienawiść”.

Arcybiskup Adrian Galbas w homilii wygłoszonej 11 listopada 2023 roku powiedział:

„Dzisiejszy dzień jest także dobrą okazją, by modlić się o dar wolności wewnętrznej. Bo to ona, z dwóch rodzajów wolności; zewnętrznej i wewnętrznej, jest ważniejsza i trudniejsza do osiągnięcia, co powie sam Chrystus, mówiąc, że mamy się bać nie tych, którzy zabijają ciało, lecz tych, którzy niszczą ducha (por. Mt 10,28). A na innym miejscu: „co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota (Mk 7, 20-22).

Można żyć w kraju bez okupanta, a jednocześnie być wewnętrznie zniewolonym. I może być na odwrót: można żyć w czasie działań wojennych, w okresach prześladowań politycznych i powstań narodowych i być człowiekiem o całkowicie wolnym sercu, co pokazują wspaniałe biografie ludzi niezłomnych wszystkich czasów i narodów, które są chlubą każdej historii. Niektórych Kościół beatyfikował lub kanonizował. (…)

Bracia i Siostry, każdy, kto pracuje nad sobą, zna z pewnością listę własnych zniewoleń; wie, co mu zagraża, co odbiera wewnętrzną wolność, wie, gdzie i w czym nie panuje nad sobą, dając się nieść instynktom, emocjom, podnietom, także modom, czy opiniom innych. (…)

„Czy wyrzekasz się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych?” - pytamy podczas chrztu i przy jego odnawianiu. Droga do wewnętrznej wolności prowadzi przez konfesjonał, przez systematycznie zaprogramowaną pracę nad sobą, przez stałe formowanie swojego sumienia w oparciu o zdrową naukę Kościoła, przez stabilne, wiernie prowadzone życie sakramentalne, przez odpowiedni dobór towarzystwa, bo w końcu wiadomo, że „kto z kim przestaje, takim, prędzej czy później, się staje”. Takim towarzystwem jest nie tylko drugi człowiek, ale też lektura, którą czytam, film, który oglądam, muzyka, której słucham. A to wszystko, cała ta praca nad sobą, to według „3d” - czyli: decyzja, dyscyplina i determinacja. (…)”.

Nasz wielki Rodak Święty Jan Paweł II uczył: „Tak, trzeba wychowania do wolności, trzeba dojrzałej wolności. Tylko na takiej może się opierać społeczeństwo, naród, wszystkie dziedziny jego życia, ale nie można stwarzać fikcji wolności, która rzekomo człowieka wyzwala, a właściwie go zniewala i znieprawia”.

Ks. kard. Stanisław Dziwisz w homilii wygłoszonej na Jasnej Górze 4 czerwca 2019 r. pytał: „Czy wszyscy potrafimy korzystać z daru wolności? Czy spora część naszych braci i sióstr nie ulega coraz bardziej pokusie fałszywej samowystarczalności, czyli urządzania sobie życia bez Boga, tak jakby On był zbędny, niepotrzebny? Czy można się obejść bez Chrystusa i jego Kościoła, który przecież – pomimo swoich słabości – od dwóch tysięcy lat strzeże Bożego słowa i otwiera przed człowiekiem dostęp do życiodajnych sakramentów?”.

19 czerwca 1983 roku święty Jan Paweł II przebywając na Jasnej Górze powiedział: „Tutaj zawsze byliśmy wolni. (…) Tutaj też nauczyliśmy się tej podstawowej prawdy o wolności narodu: naród ginie, gdy znieprawia swojego ducha, naród rośnie, gdy duch jego coraz bardziej się oczyszcza. (…) Iluż tutaj się nawróciło, przechodząc od złego do dobrego użycia swojej wolności?”

Drodzy Moi! Jako chrześcijanie, każdego dnia musimy odważnie podejmować trud walki duchowej o naszą godność i wolność przybranych dzieci Bożych otrzymaną na chrzcie świętym oraz wierność temu wszystkiemu, co wyrażają słowa widniejące od wieków na polskich sztandarach: „Bóg, Honor, Ojczyzna”.

Do tej wolności ducha, którą za cenę swojej Krwi przynosi nam miłosierny Chrystus, wzywał w Oborach świątobliwy karmelita o. Wincenty Kruszewski, gdy służył wiernym z ogromnym oddaniem w sakramencie pojednania, a posiadając dar czytania w ludzkich sercach pomagał w dobrej i szczerej spowiedzi doświadczyć radości otrzymanego przebaczenia i rozpocząć drogę autentycznego nawrócenia; gdy także jako egzorcysta wyzwalał utrapionych ludzi z niewoli szatana i mówił wszystkim o miłości Matki Bolesnej. O. Wincenty po blisko 50 latach swojej cichej i gorliwej posługi kapłańskiej odszedł do Domu Ojca 6 października 1922 roku. Stał się dla wszystkich szczególnym świadkiem tej wolności ducha, którą przynosi i ofiaruje nam zmartwychwstały Chrystus za cenę swojej Krwi przelanej na krzyżu.

Drodzy bracia i siostry! Jako prawdziwe dzieci Kościoła musimy zawsze pamiętać, że najtragiczniejszym rodzajem niewoli jest zerwanie chrzcielnego przymierza z Bogiem, odrzucenie Chrystusa i Jego Ewangelii, i uporczywe trwanie w grzechu śmiertelnym, przez który oddajemy duszę pod władzę szatana i narażamy się na niebezpieczeństwo wiecznego potępienia.

Gdy Polska była wymazana z mapy Europy, a klasztor w Oborach zagrożony kasatą przez rosyjskiego zaborcę, O. Wincenty niestrudzenie przypominał Rodakom, że do wolności zewnętrznej – do Niepodległej Polski – idzie się przede wszystkim przez odzyskanie i nieustanne umacnianie wolności wewnętrznej każdego Polaka, że tracąc wolność wewnętrzną przez trwanie w grzechach śmiertelnych, w nienawiści oraz w podziałach i wadach narodowych łatwo można utracić także wolność zewnętrzną.

Dzisiaj przy grobie O. Wincentego, znajdującym się w podziemiach oborskiej świątyni, modli się wielu potrzebujących, chorych i strapionych, skrępowanych kajdanami nałogów i zniewolonych przez złego ducha, prosząc o pomoc i wstawiennictwo u miłosiernego Boga.

„Staranie o wolność wewnętrzną przejawiało się w różnych dziedzinach życia polskiego narodu, począwszy od walki, jaką podjęto z rozpijaniem Polaków. Był to szczególny zamysł zaborców, żeby zabić wolnego ducha. Wiemy, że wszystkim, którzy bronili trzeźwości polskiego narodu, groziły szykany, kary, aż po zsyłkę na Sybir. Propagowanie abstynencji było w zaborze rosyjskim wprost zabronione. Jakże skutecznie i jakże heroicznie walkę o trzeźwość podejmował błogosławiony ojciec Honorat Koźmiński, do którego dążyli Polacy ze wszystkich trzech zaborów, by szukać umocnienia dla swojego ducha i szukać mądrych dróg wyjścia z zagrożeń, których było tak wiele” (Abp Marek Jędraszewski).

Bracia i Siostry! Warto wspomnieć dzisiaj także tych, którzy walczyli o Polskę nie z bronią w ręku, lecz przez codzienną, często cichą służbę. Czasami bohaterstwem było wypowiedzenie po polsku pacierza, zachowanie rodzinnej tradycji, przekazanie dziecku prawdy o historii albo odmowa zdrady własnego sumienia.

Warto w tym miejscu przywołać słowa błogosławionego kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia: „Sztuką jest umierać dla ojczyzny, ale największą sztuką jest dobrze żyć dla niej”.

Tego właśnie głębokiego rozumienia i pięknego przeżywania wolności i miłości Ojczyzny uczy nas tutaj Matka Najświętsza, gdy niestrudzenie nam powtarza: „Zróbcie wszystko, cokolwiek Mój Syn wam powie” (J 2, 5). Tylko przez Niego i w zjednoczeniu z Nim możemy być prawdziwie wolnymi (por. J 8, 36).

Przypomina nam o tym Służebnica Boża Wanda Malczewska, kandydatka na ołtarze, żyjąca w XIX wieku mistyczka, troszcząca się o chorych i ubogich, o katolickie i patriotyczne wychowanie dzieci, gdy opisuje jak w jednej z wizji ujrzała Matkę Bolesną obecną na drodze krzyżowej swego Cierpiącego Syna. Maryja mówiła do niej o potrzebie i skuteczności częstej Komunii Świętej:

"Z Najświętszego Sakramentu czerpali odwagę i męstwo Święci Męczennicy... i twoi rodacy, którzy, nie chcąc się wyrzec wiary i miło­ści Ojczyzny, byli skazani na wygnanie, na długie lata więzienia, a wielu na śmierć. Ci, co bywali u spowiedzi i posilali duszę Najświęt­szym Sakramentem, wszyscy wytrwali i nie dali się niczym przekupić. (…)

O, gdyby ludzie ukochali Boga nade wszystko i Syna, Jego Jezusa Chrystusa, który za nich się poświęcił! Gdyby do Najświęt­szego Sakramentu często i godnie przystępowali, mieliby siłę do zwalczania złego, żyliby cnotliwie - w przeciwnościach byliby cierpliwi, a w pomyślności pokorni - szliby za Chrystusem, jak my teraz idziemy i doszliby za Nim do Królestwa wiecznego, które On swoim Krzyżem otworzy" (W. Malczewska, Wizje, przepowiednie, upomnienia dotyczące Kościoła i Polski, opr. ks. A. Majewski, Wrocław 2005, s. 53-54, s. 88-94).

Innym razem Matka Boża w takich słowa zwróciła się do swojej służebnicy: „Dostaliście się do niewoli wskutek niezgody wewnętrznej i sprzedajności wielu waszych rodaków. Rozebrali was na kawałki, ale Pan Bóg na moją prośbę tego rozbioru nie zatwierdził. Zbli­ża się czas, gdy Sprawiedliwość Boska upokorzy chciwość waszych zaborców, tępicieli wiary katolickiej i nabożeństwa do Serca mo­jego Syna. Oni upadną, a Polska na moją prośbę będzie wskrze­szona i wszystkie jej części się złączą. Ale strzeżcie wiary i nie dopuszczajcie się niedowiarstwa... zdrady, niezgody i lenistwa, bo te wady mogą ją na powrót zgubić i to na zawsze” (Tamże, s. 111.).

Drodzy bracia i siostry!

Pamiętajmy, że „niepodległość jest darem i zadaniem, tak jak wolność” (kard. Kazimierz Nycz).

„Wolność jest darem, o który trzeba się troszczyć każdego dnia. Jest to wielki wysiłek pracy nad sobą, nad swoim życiem i swoją wiarą” (Bp Jacek Lityński).

Dzisiaj przychodzimy na Oborską Kalwarię, by stanąć z wiarą pod krzyżem Chrystusa u boku Maryi Bolesnej danej nam w testamencie za Matkę oraz „przedziwną pomoc i obronę” narodu, który wybrał Ją na swoją Królową.

Wierzymy i ufamy, że tak jak ocaliła Jasną Górę i katolicką Polskę przed potopem szwedzkim, tak dzisiaj ocali naszą umiłowaną Ojczyznę przed potopem moralnego relatywizmu, zepsucia i niewiary.

Dlatego też ciągle aktualne są słowa naszego wielkiego Rodaka na Stolicy Piotrowej:

„Nasza Ojczyzna stoi dzisiaj przed wieloma trudnymi problemami społecznymi, gospodarczymi, także politycznymi. Trzeba je rozwiązywać mądrze i wytrwale. Jednak najbardziej podstawowym problemem pozostaje sprawa ładu moralnego. Ten ład jest fundamentem życia każdego człowieka i każdego społeczeństwa. Dlatego Polska woła dzisiaj nade wszystko o ludzi sumienia! Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło, w myśl słów św. Pawła: "Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!" (Rz 12,21). Być człowiekiem sumienia, to znaczy wymagać od siebie, podnosić się z własnych upadków, ciągle na nowo się nawracać. Być człowiekiem sumienia, to znaczy angażować się w budowanie królestwa Bożego: królestwa prawdy i życia, sprawiedliwości, miłości i pokoju, w naszych rodzinach, w społecznościach, w których żyjemy, i w całej Ojczyźnie; to znaczy także podejmować odważnie odpowiedzialność za sprawy publiczne; troszczyć się o dobro wspólne, nie zamykać oczu na biedy i potrzeby bliźnich, w duchu ewangelicznej solidarności: "Jeden drugiego brzemiona noście" (Ga 6,2). (…)

Bracia i Siostry! Czas próby polskich sumień trwa! Musicie być mocni w wierze! – mówił św. Jan Paweł II. Dzisiaj, kiedy zmagacie się o przyszły kształt życia społecznego i państwowego, pamiętajcie, iż zależy on przede wszystkim od tego, jaki będzie człowiek - jakie będzie jego sumienie”.

Drodzy bracia i siostry!

Jakże aktualne są dzisiaj te słowa Ojca Świętego. Podejmując wybory w imię tego wielkiego wspólnego dobra, któremu na imię Polska, musimy uważnie słuchać głosu sumienia ukształtowanego w szkole Ewangelii i trwać wiernie razem z Maryją pod krzyżem Chrystusa, aby nie dać się zwieść przez tych, którzy głoszą zmierzch chrześcijaństwa, wolność bez moralności, którzy znieważają nasze największe świętości i chcą żyć tak jakby Boga nie było.

Drodzy Moi! Bóg Ojciec posyłał swoich proroków do naszego narodu, którzy budzili z uśpienia, wlewali nadzieję i przypominali, że prawdziwa wolność zaczyna się zawsze od wolności ducha, od przebudzenia i oczyszczenia sumień w sakramentalnej spowiedzi i zjednoczenia z Chrystusem w Eucharystii, od wierności wskazaniom Ewangelii i pamięci, że zawsze i wszędzie „trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”.

„Ilekroć [bowiem] człowiek pragnie wyzwolić się od prawa moralnego i uniezależnić się od Boga, tylekroć nie zdobywa wolności, ale ją niszczy” (Abp Stanisław Gądecki).

Drodzy Moi! O czym jeszcze przypomina nam dzisiejsze święto odzyskania przez Polskę niepodległości, do czego nas wzywa?

Stara łacińska sentencja przypomina: historia magistra vitae tzn. historia jest nauczycielką życia.

Historia naszego narodu uczy, że prawdziwie wolna i suwerenna Polska ma swój mocny fundament i zależy zawsze od rodziny silnej Bogiem, ożywionej i zjednoczonej miłością Chrystusa, wiernej Jego Ewangelii i przykazaniom Dekalogu, od mądrego chrześcijańskiego wychowania dzieci i młodzieży, od pielęgnowania i rozwijania w ich sercach cnoty prawdziwego patriotyzmu oraz umiłowania ojczystej historii, języka i tradycji narodowych.

Gdy przez 123 lata nie mieliśmy państwa, gdy Polska była wymazana z mapy Europy, a naród był zniewolony i poddany represjom ze strony zaborców, to właśnie w rodzinach, w tych najmniejszych domowych sanktuariach zachowywano i przekazywano najświętsze wartości.

„W zaciszu domowego ogniska pielęgnowane i przekazywane były z pokolenia na pokolenie: język polski, chlubne tradycje oręża polskiego, wiara i chrześcijańskie zwyczaje” (Bp J. Guzdek).

Bł. kard. Stefan Wyszyński podkreślał, że to właśnie w rodzinie nauczył się wiary, modlitwy, miłości do Polski, pragnienia wolności i szacunku dla człowieka.

Ks. Prymas wspominał codzienną wieczorną modlitwę różańcową w rodzinie. Z Historii w obrazkach uczył się potajemnie historii Polski. Nocą chodził z ojcem naprawiać krzyże powstańców w okolicznych lasach. Wieczorami, w domu ojca – organisty, zbierali się sąsiedzi i śpiewali pieśni patriotyczne.

Drodzy bracia i siostry! „Polska historia jest dowodem na to, że to rodzina jest pierwszą szkołą patriotyzmu i że to ona decyduje o trwaniu narodu, tradycji i kultury. W rodzinie dziecko uczy się umiłowania swojej Ojczyzny” (Ks. A. Skreczko).

Kardynał Wyszyński podkreślał wielką godność powołania małżeńskiego i rodzicielskiego. Wiąże się z tym powołaniem ogromna odpowiedzialność i zadanie. Jeżeli rodzina nie wypełni swojego powołania rodzicielskiego i wychowawczego Naród zginie, przestanie istnieć. Jeżeli rodzina będzie rozbita – zdegradowane będzie także społeczeństwo.

Drodzy Moi! Trzeba, abyśmy na nowo odkryli to wielkie zadanie i odpowiedzialność każdej polskiej rodziny.

„Odpowiedzialny ojciec i  kochająca matka to najlepsi wychowawcy. W rodzinie młode pokolenie wzrasta w wierze, szlachetności, pracowitości, odpowiedzialności. Rodzina daje młodym moralny kompas, pozwalający odróżniać dobro od zła. Rodzina umożliwia pełny rozwój człowieka. Jest niczym kuźnia cnót moralnych, ale także tych społecznych i patriotycznych”. (Biskup Tadeusz Bronakowski).

Troska o własną rodzinę, tę w której wyrastamy i tę do której założenia się przygotowujemy jest przykładem prawdziwego patriotyzmu.

Błogosławiony Stefan Wyszyński z przekonaniem powtarzał: „Naród to Rodzina rodzin. (…) Jakie będą rodziny, taki będzie i Naród. Gdy rodziny będą zwarte, wierne, nierozerwalne – Narodu nikt nie zniszczy”.

Prymas Tysiąclecia świadomy zagrożeń wołał:

„Rodzicie, pamiętajcie! Przyszła w Polsce wasza godzina! Jesteśmy w tak trudnym położeniu, że często nie wiemy, jak ubezpieczyć nasz byt narodowy, jakich sił szukać, na jakiej skale się oprzeć. Jesteśmy wśród lotnych piasków zmieniających się sytuacji i koniunktur i nie znajdziemy ani dla naszego bytu narodowego, ani dla kultury chrześcijańskiej innego oparcia, jak tylko zdrową rodzinę. Rodzice! Wasza godzina w Polsce nadeszła. Nie myślcie, że kto inny uratuje nasz Naród. Nas uratuje zdrowa rodzina katolicka”.

Drodzy bracia i siostry! Ciągle aktualne pozostaje też wezwanie Sługi Bożego Kardynała Augusta Hlonda:

„Trzeba usunąć z rodziny polskiej niewierność małżeńską, walkę z nie narodzonymi i rozwody. Niech się pojednają małżonkowie i członkowie rodzin. Niech zostaną naprawione krzywdy. Tylko te narody obronią się przed zagładą, które w rodzinach będą żyć Bogiem”.

Tej prawdy uczył nas św. Jan Paweł II gdy niestrudzenie powtarzał:

„Nie ma innej drogi ocale­nia ojczyzny, jak ochrona każdego życia ludzkiego, od poczęcia do naturalnej śmierci, jak gościnność dla dziecka, mającego począć się i narodzić, jak przy­jaźń dla człowieka odchodzącego do wieczności".

„Dziś potrzeba nam wierności: zarówno naszemu duchowi narodowemu, jak i Ewangelii Chrystusowej” – przypomina Prymas Tysiąclecia.

Podobnie Abp Tadeusz Wojda, Metropolita Gdański, uczy: „Naszym chrześcijańskim obowiązkiem jest trwanie przy Chrystusie, budowanie naszego życia indywidualnego, rodzinnego i społecznego na  ewangelicznej prawdzie, korzystając obficie z doświadczenia przeszłych pokoleń. A to doświadczenie jest dla nas nad wyraz pouczającą lekcją. Czy potrafimy wyciągnąć z niej właściwe wnioski? Tylko od nas zależy i od naszej dobrej woli, nieskrepowanej ideologiami, pseudo poprawnością czy wreszcie politycznymi lub prywatnymi interesami. (…)

Prawdziwa wolność nasza i przyszłych pokoleń zależy od nas. Ale jakość tej wolności zależy od naszej wiary. Prawdziwa wolność rodzi się z wiary. Przeszłość nas napomina a przyszłość oczekuje, że zadbamy o jej ożywienie i umocnienie. Zadbajmy o jej ożywienie i umocnienie w naszych rodzinach i w nas samych.”

„Umiłowani Bracia i Siostry! Sto osiem lat temu nasi przodkowie odzyskali niepodległość. Dzisiaj to my jesteśmy odpowiedzialni za jej zachowanie i rozwój. Nie musimy wszyscy walczyć na polu bitwy. Nie musimy dokonywać wielkich historycznych czynów. Ale każdy z nas może i powinien codziennie służyć Ojczyźnie. Możemy to robić przez uczciwą pracę, odpowiedzialne wychowanie dzieci, troskę o rodzinę, pomoc potrzebującym, szacunek dla prawa, wierność sumieniu i modlitwę. Możemy to robić, powstrzymując słowa nienawiści, nie rozpowszechniając kłamstwa, nie podsycając konfliktów i nie pozwalając, aby różnice polityczne niszczyły nasze rodziny i społeczeństwo. Możemy to robić, dostrzegając cierpienie drugiego człowieka i wyciągając do niego pomocną dłoń.

Niech słowa Jezusa: „Miłujcie się wzajemnie” staną się fundamentem naszego życia rodzinnego, społecznego i narodowego” (ks. Andrzej Sikorski).

„Od lat najmłodszych myślałem o służbie Polsce” – mówił Józef Piłsudski. „Dzisiejsze święto zachęca i nas do myślenia o naszej Ojczyźnie oraz do podejmowania obowiązków, które słusznie się jej należą. Naśladując ojców naszej niepodległości, myślmy o Polsce nie tylko od święta z wdzięcznością i troską zarazem o jej obecny i przyszły kształt” (biskup polowy Wojska Polskiego Wiesław Lechowicz).

Jan Jagodziński, poeta Ziemi Dobrzyńskiej i piewca Oborskiej Matki Bolesnej, wzywa:

„Za przykładem ojców, bracia, w imię Boga,

Zewrzyjmy swe siły, to jedyna droga,

By bronić Ojczyzny, jej świętych wartości,

Poprzez które wolność i dobro zagości!...”.

Amen.

                    o. Piotr Męczyński O.Carm.

Obory, 11 listopada A. D. 2026


« Wszystkie wiadomości   « powrót  

 



  Klasztor karmelitów z XVII w. oraz Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Oborach położone są 20 km od Golubia-Dobrzynia w diecezji płockiej. Jest to miejsce naznaczone szczególną obecnością Maryi w znaku łaskami słynącej figury Matki Bożej Bolesnej. zobacz więcej »


  Sobotnie Wieczerniki mają charakter spotkań modlitewno- ewangelizacyjnych. Gromadzą pielgrzymów u stóp MB Bolesnej. zobacz więcej »
 
     
 
  ©2006 Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej

  Obory 38; 87-645 Zbójno k. Rypina; tel. (0-54) 280 11 59; tel./fax (0-54) 260 62 10;
  oprzeor@obory.com.pl

  Opiekun Pielgrzymów: O. Piotr Męczyński; tel. (0-54) 280 11 59 w. 33; (0-606) 989 710;
  opiotr@obory.com.pl

 
KEbeth Studio