„Ziemi Dobrzyńskiej od lat królujesz…”

Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry! Drodzy Czciciele Matki Bożej Bolesnej!

Ks. Walenty Załuski, proboszcz z Gójska, wspominając swoje pielgrzymowanie z kompanią Osiecką do Oborskiego Sanktuarium w roku 1899 napisał: „Po kilkugodzinnej drodze, zbliżyliśmy się do Obór. Było to już pod wieczór, ukazała się nam wysoka wieża klasztorna i przynęcała ku sobie! Spuściliśmy się z góry w głęboki parów, który nas doprowadził na miejsce. Wysokie wierzby ocieniały drogę, doszliśmy do wioski. Domy z obu stron schludne, niektóre nawet okazałe…, droga wiodła teraz do góry, mając z lewej strony dolinę, na której szemrał wartki strumień. Ukazał się sad klasztorny, nie szeroki, ale – długi, a ponad nim – mury klasztorne i wspaniała wieżyca kościelna!..

Przy bramie stanęli OO. Karmelici wraz z ojcem przeorem Dyonizym Mierzwickim (jego portret znajduje się w klasztorze). Weszliśmy do kościoła z pieśnią ”Kto się w opiekę…” i stanęliśmy przed Bolesną Matką Boską Oborską!... Prosiłem OO. Karmelitów o spowiedź parafian moich i gościnność. O. Wincenty [Kruszewski] odpowiedział i jasno wykazał cel pielgrzymek do miejsc cudownych. Odśpiewaliśmy „Pod Twoją obronę” i usiedliśmy do konfesjonałów. Praca była nie lada, bo kompania Osiecka była liczna i wielu zresztą przybyło okolicznych pielgrzymów na odpust do Obór”.

Drodzy Bracia i Siostry!

Idąc śladami poprzednich pokoleń, także i my przybywamy dzisiaj z pokłonem do stóp Oborskiej Matki i Królowej, by w ufnej modlitwie polecać Jej siebie i naszych bliskich, sprawy nasze osobiste, rodzinne i te, które dotyczą naszego wspólnego domu, któremu na imię Polska.

„Matko Bolesna Patronko nasza,

Swym wiernym dzieciom łaski upraszaj;

W pielgrzymim hołdzie tu przybywamy,

Pociechy ducha dziś wyglądamy. (…)

Ziemi Dobrzyńskiej od lat królujesz,

Łaskami swymi hojnie szafujesz –

Za zdrój miłości Ci dziękujemy,

Wiernymi Matko zostać pragniemy” (Jan Jagodziński z Dobrzynia n/Drwęcą). Amen.

o. Piotr Męczyński OCarm.